ούριος (οκτωβρίου και ναι)°

φυσάει αα φσ φυσάει σφυρίζει σφυράει, γρήγορα γρήγορα κατεβάζει την τέντα, την τεντώνει για να πετάξει το μπαλκόνι να πετάξει το δωμάτιο να πετάξει μαζί τους  ναι να πετάξει  το διαμέρισμα να πετάει να πάει να πάει να π π ππετάει να προσγειωθεί όπου κάπου που να φτάσει και να κινηθεί κοντά στο που όπου κάπου, μακρια ε σχετικά μακριά απ'το πφφ

αδύναμο.txt

ξυπνήσαμε δηλαδή ξύπνησα νωρίς το πρωί ήταν βράδυ χωρίς ξυπνητήρι στο χρονόμετρο ή πόνο σε στομάχι μυαλό, χωρίς το ξυπνάω κάθε πρωί ξυπνάω για να συζητάω με έναν γαμιόλη τα προσόντα μου, ούτε με το 4ωρο 8ωρο 12ωρο άουρο άωρο μετάωρο μετέωρο βήμα ντύμα δέρμα μετέωρος, ναι χωρίς όλα αυτά κοίταξα γύρω όλα ήταν εντάξει ήταν φφφφφίου ήταν οκ ήταν μαύρα όλα είναι μαύρα κατάμαυρα καταμαύρα αλλά ναι σε λίγο χρησιμοποίησα το πρώτο παλαμάκι αυτού του μήνα ώστε να πάρει μπρος η νυχτερινή όραση και μμ ωραία μμ μάλιστα μαλάκα πήρε αμέσως οπότε αμέσως αμέ αμέσως άρχισα να διακρίνω κάποια πράγματα μπροστά μου όπως για παράδειγμα μια παλιότερη άναρτηση επιβεβαίωσης υπάρχω-υπάρχόουμε που ήταν ξαπλωμένη απλωμένη αρχειοθετημένη τεντωμένη στο πάτωμα πλάι σε μια φωτογραφία ευχούλη ειδήμονα και βότσαλα κείμενα φύκια άμεσα πρόσωπα προσώπων με τα οποία συνδέεται κανείς με σχέση γαλάζιου μπλε μπλικ μπλοκ ελεύθερου λεξικού αμοιβαίας αγάπης αφοσίωσης και κατανόησης χωρίς κατ'ανάγκη να υπάρχει συγγένεια ή ερωτικό ενδιαφέρον, δίπλα σε όλα αυτά έαν όχι μέσα τους ή εντελώς εκτός τους σε άλλο διαμέρισμα ας πούμε ήταν κάτι σαν χνούδι που μου έμοιαζε και που πικ που μπορεί να ήμουν εγώ πριν τώρα μετά αλλά ναι ρε δεν φαινόταν καλά οπότε άρχισα να κοιτάω πιο ψήλα μήπως δω τίποτα πιο ενδιαφέρον, έτσι λοιπόν στο τέρμα τέρμα  ψηλά ναι στο ταβάνι είδα βλέπω θάλασσα δηλαδή βλέπω βλέπω πως περπατάμε παράλληλα ναι κατά μήκος της θάλασσας σε αυτή την παραλία μαλακία πεζοδρόμιο παγκάκι ρίκι ρίκια ρέικι παπαριά τσίκι ποδηλατόδρομος (μαλάκες δεν χωράνε ποδήλατα εκεί πάτε καλά  παπάρες τι παπαριές είναι αυτές; το λέτε και ποδηλατόδρομο τόσα χρόνια έλεος), σταματάμε απότομα σε φάση ώπα στεκόμαστε μπροστά στη βιτρίνα που έχει ρολόγια, τα κοιτάς με γουρλωμένα μάτια, φέρνεις το κεφάλι κοντά κοντά όλο και πιο κοντά μέχρι που χτυπάς το μέτωπο στο τζάμι ναι κουτουλάς ναι χαμογελάς ναι λες χα ξέρεις ρε εγώ είμαι ρολογομανής και ναι είσαι ρολογομανής σε λίγο όμως η ώρα περνά φεύγεις κι επιστρέφουμε στο σπίτι λιγότερο γυμνοί λιγότερο αλμυροί και το νερό στο ντους ντουζ καίει τόσο που αποφάσιζω δηλαδή αποφασίζουμε ότι δεν έχω δικά μου προβλήματα ή τουλάχιστον τόσα όσα νομίζω οπότε με ανοιχτούς ή ανοιγμένους πόρους και  κόκκινο κατα τόπους δέρμα έρχεται φθινόπωρο σε λίγο χειμώνας και μετά προς άνοιξη καλοκαίρι το βλέπουμε ξανά το αυτό: αυτό το καιρό τώρα: ζεις σε ένα νησί / στη χώρα / ξυπνάς κάθε πρωί (πολύ πολύ πρωί) / για να μου στείλεις μήνυμα το οποίο οκ γράφει: κάτσε αθήνα μαλάκα παλιομαλάκα

λέγεται δεν ξέρω αν εγώ θες να'ρθεις τώρα

δεν χτυπάει το θυροτηλέφωνο γιατί είναι χαλασμένο ή γιατί είσαι εσύ αλλά αυτή τη φορά χτυπάει δηλαδή ακούγεται να χτυπάει κι έτσι χωρίς να ρωτήσω ανοίγω ανοίγει τζζζζ τζζ τζζζζζζζζζζ  τζ τζζζζζζζζ ανοίγω και την πόρτα να δω το χαλάκι που είναι ακόμα στη σωστή θέση δηλαδή γυρισμένο να λέει welcome καθώς βγαίνω λοιπόν ναι ναι ανοίγω για να δω αλλά ακούω, ακούω τα βήματα στην σκάλα γιατί δεν παίρνεις ασανσέρ ή παίρνεις και σταματάς δύο ορόφους πιο κάτω ώστε ναι να κάνεις λίγο λίγη προπόνηση λίγο κάτι χα οκ λοιπόν ειμ μμ ειμμμ είμαι μένω στον πέμμμμ -χρόνια ρινίτιδα- πτο, κρατάω το φως τού των διαδρόμων ανοιχτό με τα δάχτυλα στο διακόπτη ή στο κουδούνι του γείτονα που λείπει για φθινόπωρο, ακούω βήματα που δεν λαχανιάζουν αλλά η φωνή λαχανιάζει και ανεβαίνει ενώ λέει ότι δεν ξέρω τι γίνεται δεν ξέρω αν μου αρέσει αυτό που ζω αλλά αυτό ζω και τώρα τι να κάνω ας το ζω ας το υποστηρίζω, να το υποστηρίξω πω σκατά πω σκατάα και πω τελικά φτάνει δηλαδή φτάνεις και είσαι εσύ δηλαδή έιγώ, δύο ονόματα σε δύο σώματα, δύο κεφάλια σε ένα μαξιλάρι κάτω από ένα κούφωμα δίπλα σε μια οθόνη πάνω από μόλυνση του περιβάλλοντος και μμαλακίες

σκοτεινιάσει

απόγευμα δροσερό προς βραδάκι απογευματάκι, διακοπές μέσα στις διακοπές στο χωριό στο χωριουδάκι χωρίς παρέα παρεόνι παρεάκι, σκέφτομαι να πάω μια βόλτα εκτός προφίλ ζουζουνάκι πριν πέσει ο ήλιος προφίλ μπουρμπουληθράκι, λοιπόν ναι πάω ξεκινάω, στα δέκα δεκαπέντε βήματα συναντάω δηλαδή συναντώ τα παιδιά της ανάρτησης της γειτονιάς τα οποία παίζουν κάτι που παίρνεις φόρα απ΄το δρόμο με το ποδήλατο και φτάνεις μέχρι την παραλία, τη διασχίζεις με τη μέγιστη δυνατή ταχύτητα και λίγο πριν ακουμπήσει το λάστιχο στο νερό πατάς μπροστινό φρένο, πέφτεις ανάποδη τούμπα με την πλάτη μέσα στα ρηχά και γελάς με δύο δόντια ή μάτια λιγότερα στην καλύτερη περίπτωση, ένα από αυτά τα παιδιά λίγο πριν ξεκινήσει την κούρσα γυρίζει κεφάλι μού λέει καλά το σκεφτήκατε το παιχνίδι μας δηλαδή καλά το περιγράψατε μέσα σας, να σημειώσω απλά ότι σκοπός δεν είναι να πέσουμε στο νερό αλλα το αντίθετο, να ισορροπήσουμε στο ποδήλατο αφού πατήσουμε το φρένο και να μην πέσουμε ενώ ταυτόχρονα καταφέρουμε να κάνουμε μια υπέροχη ωραία πολύ ωραία φιγούρα που θα τη θαύμαζε και κάποιος τόσο κρυόκωλος ψωλοκοπάνας όσο εσείς, ωστόσο πέσατε κοντά πράγμα που μαρτυρεί ότι δεν ξεχνάτε τόσο εύκολα τι κάνατε και εσείς μικρός μαζί με τους φίλους σας άσχετα αν είστε ο μόνος που έρχεται ακόμα στην περιοχή τα καλοκαίρια, αλήθεια είστε ντόπιος; εδώ γεννηθήκατε εδώ μεγαλώσατε; είστε απ΄το χωριό; χωριάτης; βλάχος; κόμπλεξ είχατε; κοτέτσι έχετε είχατε ποτέ; γκλίτσα; γνωρίζατε την ύπαρξη ιδιωτικών σχολείων; γκλιτς; συγγενείς στην αθήνα; πρόβατα; τέλοσπαντων όσο για τα δόντια  που αναφέρατε να σας ενημερώσω πως πρόκειται για μύθο, δεν είναι λογικό να σπάνε δόντια έτσι ούτε να βγαίνουν μάτια, λοιπόν σας εύχομαι καλή συνέχεια, γεια σας και καλή βόλτα, σκέφτομαι τι γεια σας γαμώ το ό, τι και το οτιδήποτε, τελοσπάντων του χαμογελάω και συνεχίζω τη βόλτα, αναρωτιέμαι ένω αποφεύγω τελευταία στιγμή κάτι κακά κούκου (ή ό, τι αυτό ήταν) λοιπόν ναι αναρωτιέμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που μου μίλησαν στον πληθυντικό, α μα ναι ρε ναι ναι η πρώτη πρώτη φορά ήταν η πρώτη φορά που πήγα στα goody's, προσπάθησα να θυμηθώ πως μου φάνηκε αλλά κάτι άλλο μού τράβηξε την προσοχή κι αυτό ήταν η σκιά μου που απλώθηκε και πάγωσε τριγύρω όλο το δρόμο και άρχισα να την πατάω σε κάθε βήμα μου προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, αρχικά τρόμαξα και σκέφτηκα ότι είναι υπεύθυνο εκείνο το παιδί που διάβασε την σκέψη μου αλλά ύστερα αντιλήφθηκα πως απλώς είχε συμβεί αυτό που λέει ο τίτλος οπότε άφησα να συμβεί το ίδιο ή το ανάποδο μέσα μου και συνέχισα 

ε αξίζει να συμβεί αλλά τώρα που το σκέφτηκα αποκλείεται ή ντάξει ξέρωγω #

θα βρεθούμε κάθε πάσχα στον επιτάφιο
θα βρεθούμε κάθε δεκαπενταύγουστο σε εκείνη την μαλακία το μπαρ στην παραλία
ας βρεθούμε μια φορά ας βρεθούμε ας συναντηθούμε στην στάση στο σε κάθε απόσταση που διανύω είσαι/στέκεσαι δίπλα, απέναντι ή μπροστά μου

(όι)

δύο μάτια μια ματιά

μετά από εκείνη την στιγμή που είναι τώρα, τοποθέτησα το ένα μάτι απαλά μέσα στο άλλο, κοίταξα κάτω, στη συνέχεια πάνω, ύστερα γύρω τριγύρω, πριν από αυτά πίσω, τέλος μπροστά

έγκριση δόμησης / άλωση

βρήκαμε τσιμεντόλιθο, κάτσαμε: δύο κεφάλια στον αέρα-δύο κώλοι σε ένα τσιμεντόλιθο-δύο ονόματα σε δύο σώματα: η ώρα έστελνε τον ήλιο για ύπνο-η εποχή τον κρατούσε λίγο παραπάνω οπότε μου πρότεινες όσο είναι ακόμα καιρός να διαβάσω δυνατά τι γράφει ο απέναντι άλλος αέρας μιας και η μυωπία δεν στο επέτρεπε, έγνεψα οκ και δεν πέρασαν παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να ακουστεί η φωνή μου: 

ρίψη έρωτα ρίπαρε τον έρωτα δεν βγάζει αγάπη αγάπησε την αγάπη δεν βγάζει αγάπη

χαμογέλασες και είπες ότι αποκλείεται μαλλλάκα να λέει αυτό,
χαμογέλασα και είπα πως όχι ρε αυτό λέει ξεκόλλλλα
είπες ότι καλά οκ δεν σε πιστεύω / είπα πως δεν με νοιάζει  χέστηκα ποτέ σου
μου έκανες κωλοδάχτυλο και μου το κόλλησες στη μύτη σού δάγκωσα το δάχτυλο και σου είπα αυτό να το βάλεις στον κώλο σου, τελικά το 'βαλες μέσα στο στόμα μου, το διατήρησα και το διατήρησες εκεί μέχρι το επόμενο ξαφνικά





ξαφνικά ή πιο μετά νύχτωσε αλλά μας είχε μείνει αρκετή νυχτερινή όραση απ΄τον προηγούμενο μήνα (γύρω στα πενήντα πέντε λεπτά εγώ γύρω στα εξηντα δύο εσύ) οπότε με ένα παλαμάκι ο καθένας την/τις ενεργοποιήσαμε και βλέπαμε μια χαρά

αποφασίσαμε πως είχε έρθει η ώρα να μετακινηθούμε ναι ναι  ήταν ώρα

σηκωθήκαμε με σχήματα στο δέρμα δηλαδή στους γλουτούς τα οποία δεν μπορούσαμε να δούμε λόγω του σημείου  αλλά μπορούσαμε να τα νιώσουμε στο χέρι και να τα ξύσουμε, ο καθένας τα δικά του δηλαδή 

αναχύχλωση

απόγευμα προς βραδάκι μάς ξύπνησαν τα μαξιλάρια  απότομα και κάπως άγαρμπα, η φριτέζα η κουτάλι  η κατσαρόλα και ο τοστιέρα ήταν ήδη έτοιμες και το πιστολάκι μόλις είχε βγει απ'το μπάνιο και ντυνόνταν, έπρεπε λοιπόν να κάνουμε το ίδιο δηλαδή να ετοιμαστούμε γρήγορα γρήγορα σβέλτα για να μην τσαντιστούν περισσότερο μιας και οκ ξεχαστήκαμε και μας πήρε ο ύπνος, αφού κλειδώσαμε και ξεκλειδώσαμε την πόρτα τρεις φορές για να σιγουρευτώ ότι δεν ξέχασα θερμοσίφωνα ή κανένα μάτι της κουζίνας ανοιχτό, κατεβήκαμε τις σκάλες το ένα πίσω απ'το άλλο, στην πιλοτή συναντήσαμε τον καθρέφτη της εισόδου που είχε βγει να κατουρήσει λίγο τα ρολόγια της δεη και λίγο τον διαχειριστή που πότιζε τον τοίχο, μας ρώτησε που πάμε και αν είναι να περάσει μετά όταν σχολάσει, του είπαμε ότι μας περιμένουν στον μπλε κάδο πίσω απ΄την πλατεία και ότι θα είμαστε μέχρι αργά εκεί οπότε να έρθει στάνταρ μετά να αράξουμε, στην συνέχεια περπατήσαμε λίγο γρήγορα γιατί φαίνεται ότι είχαμε καθυστερήσει αρκετά με αυτά και με αυτά, το ραντεβού μας δηλαδή μια φίλη κουρτίνα με την συγκάτοικο της κουρτίνα μπάνιου και την παρέα τους ευτυχώς έστειλαν δεκαοχτούρα λίγο πριν φτάσουμε ότι θα αργήσουν οπότε μας έφυγε το άγχος, όταν λοιπόν φτάσαμε, ψάξαμε βρήκαμε εύκολα ευτυχώς και κάτσαμε σε ένα καναπεδάκι μια λεκάνη χωρίς καζανάκι και κάτι κουφώματα δίπλα και πίσω απ΄τον κάδο με την ευχή να μην περάσει να τα πάρει κανείς και μας σηκώσουν αν και δε νομίζω είχε νυχτώσει, πράγματι δεν ήρθε κανείς και πραγματικά άργησε ελάχιστα η άλλη παρέα οπότε όταν ήρθαν αφού βολευτήκαμε όλοι συμφωνήσαμε πως εκτός από μια τρύπια πλαστική λεκάνη, ένα απορρυπαντικό δύο μαλακτικά δέκα λογαριασμούς σκισμένους στα τέσσερα, τρια τέσσερα σπασμένα ποτήρια  που είχαμε ήδη πάρει να πάρουμε και λίγο καμένα φασολάκια που πέταξε  ένας παπάρας απ΄την απέναντι πολυκατοικία (τον είδε το φανάρι και μας είπε ότι τον στάμπαρε για να βγάζει μόνο κόκκινο όταν θέλει να περάσει το δρόμο αυτός), αφού συμπληρώσαμε τον αέρα μας τα κοιτάξαμε  περάσαμε όλο το βράδυ μαζί τους και τα επιστρέψαμε πίσω μέσα στον κάδο, όσο για τα φασολάκια προσφέρθηκε ένας μικρός μεγάλος φακός να τα πάει στον καφέ κάδο που τώρα δεν θυμάμαι που ήταν πάντως όχι πολύ μακριά, τέλοσπαντων κάτσαμε  περάσαμε και μεθύσαμε υπέροχα μέχρι τις 3 περίπου μετά τα μεσάνυχτα όπου ήρθε το απορριματοφόρο να μαζέψει, φυσικά τσακωθήκαμε όπως κάθε φορά γιατί είδαμε ότι μπερδεύει τα σκουπίδια των μπλε κάδων με τους άλλους οπότε έπεσαν κάτι καντήλια και ψιλές ειδικά με τον τιμόνι και τον λεβιέ που ήταν πάρα πολύ εριστικοί κι έλεγαν στ'αρχίδια μας θα σας γαμήσουμε άπλυτοι και τέτοια αλλά μετά διαλυθήκαμε στο ήσυχο ήσυχα άγρια και γυρίσαμε σπιτι να ξεράσουμε και να ξεραθούμε

έτσι

δεν μ'αρέσει που είναι τα πράγματα έτσι, δεν μου αρέσει που έχουν τα πράγματα έτσι, αλλά μου αρέσει ναι μ'αρέσει που δεν ανήκεις στα πράγματα, 

ταυτίσου;

στεκόμαστε δηλαδή στέκεστε δύο-μπροστά στη θάλασσα, τουβλάκι ο καθένας στο χέρι, ταυτόχρονη πλάγια ρίψη στο ποιος θα κάνει περισσότερα ψαράκια, ο ένας ρίχνει στέκει κοιτάει μετράει πανηγυρίζει ή βρίζει που δεν πανηγυρίζει, ο άλλος ένας (όχι ο ένας άλλος) ρίχνει στρίβει και φεύγει

(όι)

διάσταση διάθεσης προσωπικής ανάπτυξης

βήμα βήμα βηματάκι κατεβαίνω αυτό τον τεράστιο δρόμο που βγάζει σε κάτι ηλίθιες αλλά και γλυκούλες -γιατί μου θυμίζουν κάτι γλυκό- γέφυρες, κάθεσαι στην άκρη μιας ανοιχτής πόρτας σχεδόν κάτω απ΄το ας πούμε κούφωμά της, πίσω σου ή πάνω σου φαρμακείο επιγραφή φαρμακείου α ω όχι μαλακία δεν ειναι φαρμακείο μπέρδεψα τους σταυρούς, είναι ιατρικό διαγνωστικό κέντρο ή σκέτο διαγνωστικό ή σκέτο ιατρικό οκ, όπως και να'χει τα παπούτσια σου είναι πολύχρωμα φάση φύσει εσπαντρίγιες εσπαντρίγια άουτς άι ω όου τραβάνε το βλέμμα, το βλέμμα σου φωτεινό, ίσως το πιο φωτεινό, μελαχρινό πρόσωπο φωτεινό οικείο τραβάει το βλέμμα, όλο το υπόλοιπο σώμα μέσα σε ντύμα λευκό λευκή ποδιά λευκή, άραγε είναι ιατρική νοσηλευτική δεν ξέρω αλλά τραβάει το βλέμμα,  βέβαια το δικό μου δεν τραβιέται με τίποτα γενικά οκ ας το αναγνωρίσω ρε ναι δεν λειτουργεί τώρα κινείται με αναμένο λαμπάκι ρεζέρβα περιφερειακής όρασης μέχρι τη μέση της απόστασης που πήγα να διανύσω όπου το μετανιώνω ναι οκ το μετανιώνω, γυρίζω για να κάνω τι άραγε αλλά γυρίζω και αντί για σένα μπροστά στο ιατρικό διαγνωστικό κέντρο βλέπω εμένα στο τζάμι της πόρτας του ιατρικού διαγνωστικού κέντρου η οποία πόρτα ναι πω εκείνη την στιγμή ανοίγει αυτόματα και αμέσως με ρουφάει ως αντανάκλαση μέσα της και ναι φαντάζομαι σε συναντώ δηλαδή σε συναντάω μπροστά από γκισέ ενώ ήδη έχω φτάσει στο φούρνο και έχει τελειώσει και το πολύσπορο και και και το ολικής άλεσης τέτοια ώρα που πήγα

ανέπαφη χρήση χωρίς αραίωση

ναι οκ σειρά είχε το α δεν καταλαβαίνεις τόσο ώστε να υποθέτεις κι όμως αχά καταλάβαινα
χωρίς να υποθέσω πως εκείνα τα δύο χρώματα έρχονται σιγά σιγά σιγά κοντά, όλο και πιο κοντά ήρθαν ναι ναι και όταν τελικά μπήκε το ένα μέσα στο άλλο επικράτησε το ένα απ΄τα δυο αντί να δημιουργηθεί ένα νέο, οπότε ναι μαλακίες

αϊργία

μετά τη δουλειά συζητήσαμε για τη δουλειά με σταυροπόδια

[συναρμογή]

συναντηθήκαμε διαρκώς έξω από κάτι απέναντι από κάτι γύρω από κάτι δίπλα από κάτι πλάι σε κάτι πάνω από κάτι πάνω σε κάτι κάτω από κάτι, ποτέ μέσα σε κάτι ωραία γράμματα

(προς το) βεραμάν

κάθεσαι μπροστά μου δηλαδή κάθομαι μπροστά σου:
μου λες θες θες; γλείψε και μου δείχνεις το παγωτό που κρατάς,
σου λέω θέλω θέλω και γλείφω τα δάχτυλα που το κρατάνε



πιο καθαρή δευτέρα

ξαφνικά μυρίζει ποπ κορν, ακολουθώ τη μυρωδιά με οδηγεί στο μπαλκόνι, βγαίνω στο μπαλκόνι, μυρίζει μπαλκόνι βροχή σκατά περιστέρι και ποπ κορν, βροχή ακούγεται κοιτάζω κάτω αλλά δεν πέφτει, κοιτάζω ψηλά και κει βλέπω κάτι να γίνεται, κάτι να πέφτει, πέφτουν κομμάτια πεζοδρομίου, κομμάτια ασφάλτου, κάδοι απορριμάτων, πεζοί, σακούλες με σκουπίδια, σκουπίδια πριν γίνουν σκουπίδια, σκουπίδια που ήταν και πριν σκουπίδια, αυτοκίνητα, όνειρα, όνειρο, μηχανάκια, ποδήλατο, γλάστρες, ανάσες, χώμα, ποτήρια με νερό, νερό, ρούχα χωρίς μανταλάκια, ρούχα με μανταλάκια, μανταλάκια, τσιγάρα, σκέψεις, αναπτήρες, σπέρματα νεαρών συνταξιούχων μηχανικών, καρέκλες, νομίσματα, σχέδια, τραπεζάκια κ.α., κάποια σύννεφα κρατούν χαρταετούς κάποια άλλα κρατούν drone not drones, μμ χμ μ μάταια όμως, γίνονται μούσκεμα τραυματίζονται και ποιος ακούει τώρα την ατμόσφαιρα

επιτομής

βράδυ αδειάζει δωμάτιο, δωμάτιο σβήνει δωμάτιο, πρόσοψη διατηρείται, κάτοψη αφαιρείται, όψη προσώπου αιωρείται

ότι να τα λέμε κι αυτό (αλλά κι αυτό*)



ότι εξαφανίζομαι χάθηκα ή διακόπτω επικοινωνία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μου την σπας σε διέγραψα ή άντε σάλτα γαμήσου, δηλαδή οκ όντως συμβαίνει να σημαίνει αυτό συχνά αλλά μπορεί να σημαίνει και ότι ντρέπομαι ξερνάω ή λυπάμαι για την συμπεριφορά που έχω είχα ή θα έχω, όπως μπορεί και να σημαίνει ότι η συνείθηση έκανε συνήδεια έκανε χιονάνθρωπους και πόσο να αντέξουν στα ορθογώνια πεδινά, οπότε ναι τώρα τι; τώρα ναι ρέω ή ρέω, λιμνάζω ενώ ρέει και κοιτάζω βρεγμένος αλλά προστατευμένος την ημερομηνία κάτω δεξιά, σβήνω ώρα και χρονολογία νοερά, φέρνω ημερομηνία πιο κόντά πιο κοντά κι άλλο πιο κοντά και μένω σε αυτή, μένω με αυτή την αποτύπωση του τελευταίου πρώτου παγκόσμιου κόσμου τού πρώτου τελευταίου πείτε μας τη γνώμη σας αλλά μην μου απαντήσεις

* σκατά ρε - οκ καλά καλά

επανάγνωση εύκολα συμπεράσματα

επιστροφή στο σπίτι ύστερα από το όλη μέρα στους δρόμους, λες να είναι / λες και είναι άλλο πράγμα ο δρόμος άλλο τα σπίτια: η σκέψη ξετυλίγει σκέψη, σήμερα δεν έχω επάγγελμα έχω επανατοποθέτηση προϊόντος κι άν έχω χάσει παίρνοντας 4-5 κιλά παραπάνω, αντιλαμβάνομαι ότι η όρεξη πάει κάπου, επιστρέφω ρωτώ με τα μάτια τι πρόκειται να γίνει, ανασηκώνει ρυθμικά τους ώμους, χαμηλώνει το βλέμμα, με κοιτά λέει: δεν θέλω ερωτηματικά, θέλω ερωτήσεις, θέλω ερωτήσεις στις ερωτήσεις, ερωτήσεις στις απαντήσεις και μη ξεχνάς κάθε ερωτηματικό στην πρόταση ήταν δηλαδή είναι τονισμένο κόμμα και ναι ναι γνωρίζω ότι κάπως δύσκολα το τονίζεις με δάχτυλο πλήκτρο αλλά με δάχτυλο στυλό μια χαρά το κάνω και δεν σβήνει κι εύκολα όπως πρόσφατα το δάχτυλο μολύβι σου, κάπως έτσι συζητάω επομένως κάπως έτσι συνεχίζεις να με αγνοείς προκαταβολικά, τίκαιο και δίμιο, λοιπόν ναι σίγουρα δεν στηριζόμαστε σε αρχή και δεν πατάμε σε νερό, δεν ισχύει τοκοχρεολύσιο, η έγγειος πρόσοδος αερίζεται, στα πράγματα είσαι μια συνέχεια τα πράγματα είναι συνέχεια, δεν υπάρχει κάτι πάνω από κάτι, ξαναλέμε δεν υπάρχει κάτι πάνω από κάτι και συνεχίζουμε, όμορφα όμορφα σκέφτομαι, προχωρώ δηλαδή προχωράω μπαίνω στον προαστιακό οι θέσεις εξαφανίζονται και στη θέση τους μπαίνουν φρουί γλασέ που αυνανίζουν σημαιάκια της παρτίδας μας, παίρνω το μήνυμα κατεβαίνω, ανοίγω την πόρτα του δωματίου, αλλάζω άμμο και νερό στην ιεραρχία, βαδίζω οδηγώντας με σε αυτοκίνητο χλωρό τα τσιγάρα το καίνε οι άνθρωποι με 50/50 (PG/VG) ρίχνουν χάδια στη φωτιά και τη σβήνουν, γνωρίζω τους γνωρίζω χαϊδεύω τα μαλλιά τους, νιώθω τα χαμόγελα τους, γελάω με τ' αστεία τους, συζητάω χαμογελάω, [ (ανοίγει  αγκύλη) : τα ονόματά τους σημαντικά γιατί τα θυμάμαι, τα πρόσωπά τους εξίσου σημαντικά γιατί τα συναντώ, (δεν κλείνει ποτέ), γυρίζω με τη μυρωδιά μου μάλλον εκείνη την ώρα, την μια ώρα πριν φύγω και με γλέιφουν -χωρίς ευτυχώς να με γλύφουν- δόντια σε σχήμα : ) , επιστρέφω έξι ώρες πριν φύγω, την στιγμή που έφτασα, δύο κεφάλια σε ένα μαξιλάρι, δύο ονόματα σε δύο σώματα, δύο σκέψεις υπαρκτές, ανύπαρκτες για τους οδηγούς της περιοχής και για μένα, τρίτο πρόσωπο καταφθάνει, αυτή η στιγμή ήταν για όλα ακόμα κι αν την καταβββββββ κατάλαβα αργά έως τώρα: θα σε δω, μπήκα στο δωμάτιο, δεν πρόφτασα να αλλάξω αρκετά τη λέξη, πρόλαβα να κλειδώσω, να περιμένω δέκα λεπτά, να πιω την λουίζα, η πόρτα άνοιξε, ήταν εξωτερική και λουλούδια υπήρχαν στο μπαλκόνι: χαμόγελο χαμόγελο ευχαριστώ χαμόγελο


αποδοχή 2017

ξεκίνημα στο σχεδόν όπως πέρυσι δηλαδή: αριστερά στην υγειά μούας, δεξιά στην υγειά μουώ, απέναντι τοίχος, πίσω τοίχος, μέσα τείχος, σε λίγο -ή ντάξει πολύ περισσότερο απο λίγο- ύπνος, το άλλο πρωί ξυπνώ δηλαδή ξυπνάω με ηχάκι ήχο κινητό ξυπνητήρι, διαβάζω με λιγότερο από μισό μάτι κείμενο που τον συνοδεύει: σουπίτσα αανανά αλητάκι μπερ, αναζητώ για λίγα λεπτά το λόγο που γράφω τέτοιες πίπες μιας και αυτό το κείμενο το' χω για ξυπνητήρι όλο το χρόνο που πέρασε, ηρεμώ καταλήγοντας στο γεγονός πως ρε οκ δεν το κάνω επειδή πάσχω από σύνδρομο αυτόματης ή ημιαυτόματης γραφής αλλά είναι έτσι μια κίνηση, ζουζουνέ κίνηση ρουτίνας, για να μου ανεβαίνει η διάθεση όταν χρειάζεται να ξυπνήσω με αυτό το τρόπο, η αλήθεια είναι πως παλιότερα χρησιμοποιούσα κι άλλους τέτοιους τρόπους, όπως:
α) σοκολάτα υγείας ή κάποιο πολύ γεμιστό μπισκότο, δίπλα στο ξυπνητήρι
β) ένα ξυπνητήρι που χτυπά κανονικά την ώρα που πρέπει να σηκωθώ και ένα ξυπνητήρι που χτυπά δύο ώρες πριν την ώρα εκείνη, ώστε όταν χτυπήσει την πρώτη φορά και ανοίξω τα μάτια με διάθεση κολύμπι μέσα σε κακά γίγαντα, να δω την ώρα και να πω ωω καύλα έχω άλλες δύο ώρες ύπνο και έπειτα να ξαναπέσω ανακουφισμένο
γ) ήχος ξυπνητηριού το όταν θα βγω στη σύνταξη του δημοσιοϋπαλληλικού ρετιρέ


τέλοσπαντων δεν πιάνει τόπο το κείμενο, σηκώνομαι πρώτη μέρα του χρόνου σέρνοντας τα πόδια ντάξει ναι ρε σαν κώλος εντελώς οκ, σκέφτομαι ότι αυτό το ξυπνητήρι μπήκε για να πάω σε ένα τραπέζι, κοιτάζω ξανά την ώρα, ευτυχώς σηκώθηκα στην ώρα μου και θα πιω καφέ και όχι καφέ με πατάτες στο φούρνο για πρωινό, λοιπόν για φέτος είπα να πίνω μόνο τον γνωστό ως ανθοτούρκικο ξανθελληνικό καφέ, ευτυχώς εμφανίστηκε γκαζάκι στο τραπέζι της κουζίνας και δε θα λιώσω παρέα με όλη μου τη ζωή περιμένοντας να βράσει ο καφές σε μάτι κουζίνας ή μάτι μερίδα, ετοιμάζω το μπρίκι το αφήνω λίγο να κάψει, ρίχνω νερό θα τον κάνω διπλό ναι ναι και γαμώ κόλαση κόλαση, βάζω τις δυο και κάτι κουταλιές ζάχαρη μετα τις δυο και κάτι κουταλιές καφέ, θα τον κάνω μέτριο αλλά καλό (όπως λέγαμε μερικά αρκετά χρόνια πριν με τον μανώλη), ανακατεύω αριστερόστροφα αφου λιώσουν λίγο, δυστυχώς η φλόγα ειναι μέτρια κι αυτή γιατί υποθέτω το γκαζάκι είναι στα τελευταία του οπότε ναι τελικά πρέπει να κάνω υπομονή, ντάξει κάνω και σκέφτομαι έτσι κάπως αυθόρμητα πως δεν συζητήσαμε χτες βράδυ και κάπως σκέφτηκα πως θα το σκέφτηκες ότι δεν συζητήσαμε χθες βράδυ ενώ ίσως θα ήταν προτιμότερο να σκεφτώ γιατί δεν συζητήσαμε χθες βράδυ όσο ήταν ακόμα χτες βράδυ  και κάπως με ένα τρόπο να συζητούσαμε, λοιπόν αντί να συζητήσουμε, παρασύρθηκα από ένα βίντεο, στη συνέχεια από ένα άλλο, τέλος από ένα τρίτο τού οποίου η διάρκεια ήταν αρκετά μεγάλη για τις αντοχές μου, έτσι αν και δεν κατάλαβα πως και πότε ήρθε αλλά όταν ήρθε η μαύρη κατάμαυρη προφύλαξη οθόνης ήταν επόμενο να επικρατήσει, το δωμάτιο σκοτείνιασε αρκετά, όχι τόσο για να χρειαστώ την νυχτερινή μου όραση άλλωστε ντάξει τι να λέμε τώρα όλο μαλακίες όλο μαλακίες ναι είχα ξοδέψει όλα τα μαγικά παλαμάκια τού μήνα, τα νέα δεν είχαν προστεθεί ακόμα αν και θα 'πρεπε γιατί είχε ήδη μπει ο μήνας, όπως και να'χει ντάξει  δεν ξεχνάω ναι δεν παραβλέπω το γεγονός ότι και η ίδια η νυχτερινή μου όραση ήταν απενεργοποιημένη (ντάξει ντάξει για να λέω την αλήθεια δεν την είχα πληρώσει και μου την είχαν κόψει), λοιπόν τα δάχτυλα των ποδιών μου έκαναν κρακ με συχνότητα επιλογής μου, αντιλαλούσαν μέσα στις καλτσοπαντόφλες και ο ήχος που έφτανε στα αυτιά  έμοιαζε κάπως μπουκωμένος οπότε θεώρησα σωστό να βγάλω λίγα μπάσα και το έκανα  αλλά η κίνηση μου δεν απέδωσε δυστυχώς και το μπούκωμα μεταφέρθηκε -σαν τιμωρία στιγμής- στη μύτη, σκατάα ντάξει  δεν είχε και τόσο σημασία τελικά, όπως δεν είχε σημασία και για τα μάτια, αν δηλαδή ανοιγόκλειναν γρήγορα αργά ή έκαναν αυτό το τικ που γουρλώνουν ταυτόχρονα με τα ρουθούνια, όχι ούτε αυτό είχε ενδιαφέρον ούτε και το άλλο το ότι ένιωθα κάποιους παλμούς στο σώμα, μία πίσω απ΄το γόνατο, μετά πάνω απ'τον αγκώνα, έπειτα όπου να 'ναι παντού παντού, ντάξει νομίζω είχες πει ότι είναι απ'το άγχος όλα αυτά ρεεε και σου είχα απαντήσει ότι δεν έχω τόσο όσο νομίζεις και ειδικά αυτή την εποχή είμαι δηλαδή νιώθω χα χαλαρός, όπως και να'χει ο μόνος ήχος που ακουγόταν τώρα ήταν εκείνος του απορριματοφόρου ή κάποιου διαστημόπλοιου απ' έξω ναι απ΄το δρόμο, με βάση αυτό υπολόγισα τι ώρα είναι στο περίπου ακριβώς κι αμέσως μετά θεώρησα σωστό το πρώτος φως εκτός από αυτό της τελείτσας κάπου πλάγια αριστερά της οθόνης και αυτό τού διακόπτη τού πολύμπριζου, λοιπόν ναι το πρώτο φως που θα έβλεπα να κάνει την εμφάνισή του θα το ονόμαζα σε θέλω αλλά (και φέτος) ευτυχία σημαίνει να ξεχνάς οπότε αναρωτήθηκα πως θα το πω, πως να το πω, τελικά πριν προλάβω να βρω κάτι καλό για όνομα το φως ήρθε κάτω απ΄τη πόρτα όταν ο γείτονας μετά απο λίγο βγήκε απ΄το ασανσέρ, αντί για ονοματοθεσία λοιπόν εκείνη τη στιγμή κράτησα την αναπνοή μου χωρίς λόγο αλλά με σκοπό να μην καταλάβει πως είμαι ξύπνιος τέτοια ώρα και όταν τελικά ξεκλείδωσε μπήκε και ξανακλείδωσε πήρα ανάσα, πήγα και στάθηκα μπροστά στην μπαλκονόπορτα, σκέφτηκα ότι αν ήταν καλοκαίρι θα έβγαινε έξω να ψήσει ένα ουφ πριν κοιμηθεί αλλά είναι χειμώνας εντελώς χειμώνας σιγά μην βγει άρα ναι τώρα που θα ψήσει το ουφ του; μήπως το 'ψησε στο δρόμο, αλλα όχι αυτό ήταν το ουφ που προηγείται αυτού του ουφ που λέω, πουφ ναι οκ ίσως το ψήσει μέσα  κάτω απ΄τον απορροφητήρα γιατί αποκλείεται να ψήνει ουφ ελεύθερα μέσα στο σπίτι πχ στο σαλόνι ναι ναι το αποκλείω μιας και πρόσφατα ένα απόγευμα μπήκα τυχαία παρέα με ένα πελαργό στο ασανσέρ ο οποίος κρατούσε ένα πορτ μπεμπέ στα φτέρια και όταν  ρώτησα τι όροφο πάει για να πατήσω το αντίστοιχο μπουτόν, με πήρε απ΄τα μούτρα λέγοντάς μου τι θες; τι θε καριόλη; τι θες να μάθεις ρε κουτσομπόλη; αλλά άμεσως βαρέθηκε να το συνεχίσει  ναι οκ ντάξει ήταν και κάπως φορτωμένος οπότε μού είπε  ότι πηγαίνει στον όροφο που πήγαινα και ο όροφος αυτός έχει δυο διαμερίσματα, άρα αφού δεν ήρθε σε μένα πήγε δίπλα άρα ναι αρα χμ ναι ο γείτονας δεν θα ψήνει ουφ εντός του διαμερίσματος το αποκλείω ναι, όχι με τίποτα, τράβηξα λίγο το τζάμι και κοίταξα μέσα από αυτές τις σχισμές των ρολών, είδα - τι άλλο; - να αναβοσβήνουν φωτάκια στο απέναντι μπαλκόνι και ένα μίνι μέγκα άι όου βασίλη να ισορροπεί δίχως να αναβοσβήνει κάπου ανάμεσά τους, στη συνέχεια έβαλα ξυπνητήρι, ακούμπησα μάγουλο μαγουλάκι στο τζάμι αφού το έκλεισα, αχ το μάγουλο πάγωσε αλλά μ'άρεσε, το τζάμι γύρω θόλωσε και έτσι γλυκα με πήρε ο ύπνος πάνω του και να 'μαι ναμαι ναμαι τώρα φρεσκοκομμένος ετοιμάζω έναν (ίσως) φρεσκοκομμένο καφέ ο οποίος ωπ νάτος νάτος έτοιμος, το κουδούνι ξαφνικά χτυπάει, μού γαμάει δηλαδή μού σπάει και μου γαμάει λίγο τα νεύρα ως γεγονός, δοκιμάζω να ηρεμήσω στην στιγμή με μια άσχετη σκέψη κάπως αστεία δηλαδή ότι η ξαδέλφη μου όταν ήμασταν μικρά μικρά είπε στο τραπέζι για μένα ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω αδελφός του μάικλ τζάκσον, πιάνει όντως η σκέψη χαλαρώνω, σκέφτομαι λίγο αν όντως θα το ήθελα, χύνω αργά απαλά τον καφέ στην κούπα, πετυχαίνω σχετικά καλό καϊμάκι και πάω να ανοίξω την πόρτα άνετος πια μιας και οκ σήμερα και γαμώ ρε τουλάχιστον δεν λένε κάλαντα, πάω λοιπόν να ανοίξω να δω τι θα δω χωρίς να ρωτήσω τι έγινε;  ή τι είναι; ή σατανά σατανά; ανοίγω βλέπω τον γείτονα με ένα ουφ στο χέρι, χαμογελάει, λέει καλύτερη χρονιά γαμιόλη και αγάπυρ

χορηγούμενη

είσαι σε κάθε συναυλία που πηγαίνω, δεν είσαι σε καμιά που συμμετέχω

όλο το πέλμα για να (ξανα)ισορροπήσεις

επιστροφή στην πιλοτή, τσίκι τσικ ακούσιο μπεγλέρι με τα κλειδιά στα δάχτυλα, ανοίγω το απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος σε διαφημιστή διανομέα εντύπων σε ζουζούνι ζουζουνάκι και σε ευχούλη, σπρώχνω την πόρτα με τον αγκώνα, καλώ το ασανσέρ κοιτάζω στον πάγκο και σκέφτομαι αν θα πάρω πίτσα με αφράτη ζύμη 4 τυριά ή τραγανή δεή 4 εποχές, το ασανσέρ έρχεται γρήγορα γιατί ήταν στον δεύτερο και όχι στον έκτο όπως τις περισσότερες φορές, ανοίγω την πόρτα με δαχτυλάκι, νεαρός γίγαντας ακόμα φτιάχνει τα μαλλιά του στον καθρέπτη, γυρίζει απότομα μού χαμογελάει μού λέει γεια σας και βγαίνει, απαντάω γεια τι έγινε, σκέφτομαι τι γεια σας γαμώ το σπίτι μου τι γεια σας, κάνω βήμα, μπαίνω, κλείνω τα μάτια, οι σακούλες στα χέρια με ανυψώνουν όταν τρυπούν -καθώς τρυπούν- με ανυψώνουν, αντί για φλόγα πέφτει πέφτουν ψώνια δηλαδή πιπεριές τορτελίνια μπανάνες οδοντογλυφίδες ρολό τέρας κουζίνας απόδειξη του σούπερ μάρκετ απ'τη μία σακούλα, απ΄την άλλη πέφτουν μήλα ναι μήλο σαμπουάν καθαριστικό μπάνιου αυτό το πως το λένε που το βάζεις στο καζανάκι για να γίνει μπλε το νερό και το χαρτάκι που γράφει δηλαδή σημειώνει όλα τα παραπάνω και το ζωντανοί στο κύτταρο νεκροί στην αθήνα

διαμπερέ

η μισή κουρτίνα ανεμίζει απέξω γιατί πιάστηκε στην πόρτα που απότομα έκλεισε όταν σχηματίστηκε ρεύμα, λοιπόν ναι οκ σηκώνομαι να την επαναφέρω, το κάνω και κοιτάζω έξω απ΄το τζάμι, βλέπω μπαλκόνια, βλέπω μπαλκόνια (βλέπεις θάλασσα, αλλά μάλλον βλέπεις μπαλκόνια και συ τώρα ξέρω γω ναι μπορεί οκ), παρατηρώ, στο ακριβώς απέναντι, σημαιάκι δηλαδή σημαία σημαιάρα απλωμένη στο κάγκελο, ενοικιαστής ή ιδιοκτήτης στέκεται και καπνίζει από πάνω της και πάνω της, ο καπνός που φυσάει πριν διαλυθεί σχηματίζει το σύνθημα κάτσε καλά κάτσε καλά γεράσαμε και κείνος δείχνει να σκέφτεται τη μέρα ως αργία, την αργία ως γιορτή, τη γιορτή ως ζωή, τη ζωή ως εργασία, την εργασία ως δουλειά, τη δουλειά ως ευχή, την ευχή ως σημαία, όταν σταματάει να δείχνει σταματάει να σκέφτεται, τώρα αρχίζει να σκέφτεται, ναι οκ σταματάει να υπάρχει σταματάει να ξαναϋπάρχει, ω όου ξαναϋπάρχει, σουφρώνει τα χείλη, σβήνει το τσιγάρο στο πάνω μέρος της σημαίας, η τρυπούλα είναι τρύπα ναι είναι αρκετά μεγάλη, χωράει τον αγκώνα του, λοιπόν τον τοποθετεί μέσα, παγώνει κάπως στην επαφή με το αλουμίνιο αλλά παραμένει, το συνηθίζει και παραμένει, ανάβει άλλο τσιγάρο για να το ξανασβήσει με τον ίδιο τρόπο και μετά άλλο και άλλο μέχρι να τελείωσουν τα τσιγάρα να τελειώσουν οι αγκώνες, να τελείωσουν οι λωρίδες, να τελειώσουν οι ευχές

ε η δουλειά έγινε όπως της άξιζε, ντροπή

κινούμαι δηλαδή ζω με πλάτη πάνω στην πλάτη, γλιστράω στην τσέπη στο τσεπάκι στο κωλοτσεπάκι προσπαθώ να μεταφερθώ κάνοντας τρύπα ριφιφί τρύπα με σκοπό να φτάσω στο μπροστινό, ενώ ανοίγω τη δεύτερη χάνω ισορροπία πέφτω στο κενό, όου χτυπώ τοίχωμα ύφασμα μπούτι τώρα τοίχωμα ύφασμα γόνατο σε λίγο γάμπα γάμπα τέλος πέλμα τι πέλμα; κάλτσα κάλτσα λευκή με ρακέτα στο πλάι είναι εκεί, επιχειρεί να με αποκρούσει, απόκρουση ναι απόκρουση ουόω είναι επιτυχημένη με στέλνει σαν αστραπή προς τα πίσω δηλαδή προς τα πάνω, φτάνω χαμηλά στο φερμουάρ και μαγκώνω σαν τρίχα σαν δέρμα, κάπως ξεμαγκώνω χωρίς απώλειες, προσπαθώ να ανέβω σιγά σιγά πάνω ώστε να το κατεβάσω και να βγω αλλά είναι αρκετά δύσκολο απο μέσα, δεν το'χω ξανακάνει ρε, ντάξει κάπως τα καταφέρνω βγάζω λίγο λίγο μάγουλο έξω κοιτάζω με το μάτι και την άκρη του προς τα κάτω, παρατηρώ ότι είναι αρκετά ψηλά για να πηδήξω και σίγουρα αν το κάνω θα σπάσω σε πολλά ίσα και άνισα μέρη οπότε αποφασίζω αμέσως να κατεθυνθώ εσωτερικά προς πάνω προς τη ζώνη λωρίδα λουρίδα, αν όντως υπάρχει, για να καταλήξω εύκολα απο εκεί στον αφαλό που είναι μια όαση από χνούδι και να αράξω, μ μάλιστα μάλιστα συμβαίνει πιο εύκολα αλλά και πιο ιδρωμένα απ' ό, τι το περίμενα, έτσι λοιπόν δύο λεπτά και τρία άλματα από εκείνη τη στιγμή βρίσκομαι στον αφαλό, η κοιλιά φουσκώνει ξεφουσκώνει με νανουρίζει σαν σε κούνια σαν σε ρυθμική φωλέα φωλιά, σκέφτομαι να κάτσω εκεί μέχρι να τελειώσω από μπαταρία, ανάβω λίγο βλέπω στο συνθετικό ύφασμα απέναντι να αντιφεγγίζει 19%, σβήνω και αναρωτιέμαι τι να κάνω μιας και έχω λίγο χρόνο ακόμα, χμ μάλλον θα αφεθώ ναι μάλλον θα χαλαρώσω άλλωστε ό, τι κάνω πρέπει να το κάνω σχεδόν αθόρυβα για να μην ενοχλήσω το σώμα και έχουμε καμιά φάση, ξαφνικά, πριν προλάβω να ολοκληρώσω το συλλογισμό βλέπω δυο δάχτυλα δηλαδή ένα δείκτη και ένα μέσο να προσπαθούν να μπουν χωρις να τεντώσουν υπερβολικά μια σχισμή μπροστά μου, τελικά κάπως την τσιτώνουν και βλέπω απεναντι έξω στον αέρα ένα κουμπί  να σπάει να χάνεται στος φως κι το συγκεκριμένο μέρος του υφάσματος να χάνει την αρχική του γραμμή, ο δείκτης δαιμονίζεται απ΄το περιστατικό οπότε τώρα μπαίνει κάπως αποφασιστικά στο εσωτερικό, κατευθύνεται προς το σημείο που βρίσκομαι, ακούω έναν ήχο και με λιώνει

υπόσκεψη

μπερδεύομαι ανάμεσα στο η παρέα θέλει θάλασσα και στο η θάλασσα θέλει παρέα, κατηφορίζω δηλαδή δεν κατηφορίζω, απλά παίζει μια κλίση, κοιτάω το χώμα κάτω που σηκώνει μίνι θύελλα με κάθε βήμα, πολύ φασαρία ρε πω, λίγο μετά το χώμα γίνεται πέτρα πετραδάκι ύστερα χαλίκι χοντρό μιξαρισμένο με ψιλό και τέλος άμμος λίγο πριν και μέσα στη θάλασσα, συνεχίζω, σκέφτομαι για πόση ώρα ακόμα θα πατώνω γαμώ το νησί σας, πατώνω τελικά για αρκετή, οκ πέφτω γιατί απ' ό,τι φαίνεται δεν είμαι το μόνο ρηχό πράγμα στην περιοχή- πιο φωτεινός πιο φωτεινούλης τώρα κάθομαι πλατσουρίζοντας στην ίδια θέση, δεν κολυμπάω είναι βαρετό, ευτυχώς είναι κάπως ζεστά τα νέρα ναι οκ σαν κατουρημένα, ετοιμάζομαι να κάνω ένα καλό μακροβούτι όχι απ'τα καλύτερά μου ούτε το καλύτερο της ευρώπης ναι ντάξει δεν έχω διάθεση σήμερα, λέω να το κάνω στα πλάγια για να μη φανεί καλά η απόσταση που θα διανύσω και κομπλάρουν οι υπεραθλητές παμεποτάκι δεςτοπτυχίομου τού λεκανοπεδίου οι οποίοι παίζουν ανέμελα ρακέτα με το κεφάλι τους στην ακτή ανεμίζοντας τα φακόρυζο μαλλιά τους, το επιχειρώ, είναι πιο καλό από αυτό που περίμενα, βγαίνω κοντά σε βραχάκι λέω α καλούτσικο καλούτσικο δυνατά ψιθυριστά λες και με ακούνε κάτι αγωνιστικά γυαλάκια κολύμβησης που είναι παρατημένα λίγο πιο πάνω, πλάι τους ωπ όου βλέπω αστερία  ο οποίος στέκει έτσι ξαπλωμένος ηλιοκαμένος, μιλάει μου μιλάει αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, τελοσπάντων πάτάω τους μη ενσωματωμένους (δημιουργήθηκε αυτόματα) υπότιτλους από κάτω μήπως και βγάλω κάτι, διαβάζω τα εξής: άκουσα αυτό που είπες από μέσα σου καριόλη για το νησί αλλά και για τον εαυτό σου μετά, λοιπόν άαακου να σου πω τσίκι άκου να σου πω καυλίνο, το γεγονός ότι μιλάς άσχημα για τον εαυτό σου νομιμοποιεί τη φάση τού να βρίζεις και να στοχοποιείς τις περιοχές και τους ανθρώπους των; πάω να σκεφτώ το ανθρώπους των και τι θα πω αλλά συνειδητοποιώ πως δεν έχει νόημα να σκεφτώ αφού θα το ακούσει οπότε γιατί να μη μιλήσω έτσι και για λίγο γυμναστική, του εξηγώ  ότι δεν είχα πρόθεση να θίξω κανένα  και ρε φιλλλε άλλο αυτά που σκέφτεται κάποιος άλλα αυτά που λέει, άλλα αυτά που κάνει και τα ρέστα, επιπλέον δεν προσωποποίησα θα μπορούσα να είχα αναφερθεί σε οποιοδήποτε νησί άσχετο με αυτό που είμαστε τώρα, απαντάει κάτι που δεν πιάνω μιας και απενεργοποιήθηκαν οι υπότιτλοι για λίγο, ανανεώνω τη σελίδα για να ξεκολλήσει, όταν ξαναεμφανίζονται, διαβάζω: σε γρουφου θέλω φου ροτοτάτα αγάπα αστρόσκονη κορμί της, σκέφτομαι ότι κάτι μαλακία έγινε οπότε ξανανανεώνω και του κάνω νόημα να επαναλάβει, α ωραία μοιάζει να λειτουργούν τώρα γιατί διαβάζω: όχι μάγκα δεν είναι άλλο το ένα, αλλο το άλλο, άλλο το παράλλο, πρόσεξε πριν είναι αργά αν και είναι όπως με πληροφόρησε στο βάι περ λεκ ο βασιλιάς της παραλίας σε συνεννόηση με τον βασιλιά της ξαπλώστρας, λοιπόν ναι μαζέψου, μαζέψου, η αντίδρασή μου έμελλε [(έμελλε χα ανέκδοτο)] να είναι αρκετά άσχημη γιατί αυτή η τελευταία λέξη, αυτό το ρήμα, αυτή η κλίση του, με σατάνιζε από μικρό όποιος και να ήταν ο αποστολέας της, κοίταξε λέω, έτσι κάπως με στόμφο, άδικο δεν έχεις σε μερικά πραγματάκια αλλά δεν θα σου δώσω αναφορά τι λέω τι σκέφομαι τι κάνω, τρικάριολε, τι είσαι αστυνομία; ο μπάτσος αστερίας της παραλίας; λοιπόν σκάσε μη με δαιμονίζεις και σπάσε από έδω ή όχι καλύτερα κάτσε εδώ μέχρι να καείς πάνω σε αυτές τις σκατές τις κοτρώνες τα βράχια πως διάολο τα λένε, σπάω εγώ, δεν απάντησε τίποτα, πράγμα που με έκανε να υποθέσω ότι τον τρόμαξα οπότε γύρισα πλάτη σε στυλ να πας στο διάολο και άρχισα να ετοιμάζομαι για το μακροβούτι επιστροφής, λίγο πριν πέσω άκουσα να μιλάει και να τον καταλαβαίνω, τα έλεγε όμως αρκετά γρήγορα οπότε γυρίζω και λέω μίλα αργά ρε μαλάκα μ ί λ α αργάαα, τον βλέπω να σηκώνεται όρθιος και να με κοιτάει στα μάτια, μάτια δεν έβλεπα αλλά τα φαντάστηκα απ΄τη στάση του, άρχισε να προφέρει συλλαβή συλλαβή κάτι, αναρωτήθηκα αν θέλει απλά να μου σπάσει τα νεύρα, αλλά ξαφνικά φώναξε: όχι ρε μαλάκα, αυτό που θέλω να πω και θα κλείσω με αυτό γιατί είσαι πάπαρος ή απλά δέρμα, είναι ότι δεν πρόκειται να χαρείς μπάνιο όπου και να πας εδώ γιατί θα στέλνω τους δικούς μου οργανισμούς να σε γαμάνε όπου σταθείς, κούνησα αυτόματα και απότομα το χέρι με ρυθμό  τραγούδα μόνος σου - θα μου κλάσεις και ύστερα βούτηξα, πριν βραχεί το αυτί άρπαξε μέρος της τελευταίας του φράσης που ήταν καλάα καλάααα, έφτασα στο σημείο που είχα ξεκινήσει, σκέφτηκα να μη σκεφτώ γιατί πιάνει σήμα κι εδώ αυτός, οπότε άρχισα να βγαίνω έξω απ΄το νερό σιγά σιγά με μπαλόνια τσέπες φυσικά,  προσπάθησα να ακολουθήσω την ίδια γραμμή που με είχε οδηγήσει πριν μέσα στο νερό αλλά δεν τα κατάφερα γιατί με είχε ταράξει όλη η φάση, άσε που σκεφτόμουν ότι αυτός θα με ακούει για πάντα και παντού από δω και πέρα, βγήκα έξω λοιπόν και ξάπλωσα σε κάτι πρόχειρα φύκια που βρήκα, μου ήρθε στο μυαλό ένας φίλος που τα έγλειφε για να γευτεί το αλάτι τους, θέλησα να το κάνω αλλά μετά είπα όχι γάμα το, άρχισα να ανησυχώ λίγο με αυτά που είπε, λες όντως να μου την πέσουν τίποτα μέδουσες τσούχτρες την επόμενη φορά; αυτό δεν εννοούσε με το οργανισμοί; ή μπα αποκλείεται μαλακίες μπλοφάρει;  στη συνέχεια σκέφτηκα εσένα, ευχήθηκα το φθινόπωρο που έρχεται να σε πετύχω και να μη πούμε μόνο το γειατιεγινεκαλά αλλά και το τι λεεικαλαπουπήγεςκαλοκαίρι, σκέφτηκα να αρχίσω να σχηματίζω από τώρα την ανάρτηση της 1ης σεπτεμβρίου η οποία θα έχει τίτλο =το πάντα φρέσκο= καλή χρονιά και καλό σκοτάδι, μετά σκέφτηκα τι σκατά ήθελα και ήρθα εδώ, καλύτερα διαμέρισμα και θέα στο μπαλκόνι μπαλκόνια, έπειτα πετάχτηκα στον αέρα έντρομος ότι ακόμα ακούει τι λέω ο γαμημένος αστερίας και του δίνω τζάμπα πληροφορίες, τέλος και ένω άρχισα να περπατάω ανησύχησα λίγό παραπάνω, μήπως με άκουγε πάντα; ή μήπως με άκουγε από πάντα; θεώρησα σωστό να τρέξω και να αλλάξω τα εισιτήρια σήμερα κιόλας, να φύγω όσο πιο σύντομα γίνεται ώστε και, και ναι και να τα σκεφτώ όλα αυτά στον χώρο μου πλάι  κάτω και πάνω από ένα παιδί μετράει τα αστεράκια στο ταβάνι 

κανοʌική

πρωί φωτεινή και δεν έχεις κοιμηθεί,
βράδυ ημιφωτεινή και δεν έχεις ξυπνήσει,
ανάμεσα σκοτεινή και δεν έχεις αναβοσβήσει,
πέρα από αυτά ημίσβηστη (ντάξει σβηστή) αλλά την λες όπως την λες την βάζεις τίτλο

ή

πρωί φωτεινή και έχεις ξυπνήσει
βράδυ ημιφωτεινή και έχεις κοιμηθεί
ανάμεσα σκοτεινή και δεν έχεις αναβοσβήσει,
πέρα από αυτά σβηστή (ε καθαρά ντάξει) αλλά τι λες όταν την λες και την βάζεις τίτλο;



growth°

καλημέρα στο συνάντηση από κοντά με τον ανεμιστήρα, στέκομαι μπροστά, αντί για πρόσωπο έχει ένα κεντρικό κομμάτι μάτι, περίπου λευκό περίπου γκρίζο, πάνω σε αυτό κολλημένη αγαπημένη χαρτοταινία και γραμμένη με μαρκαδόρο η φράση βάλε σε εντάξει τη ζωή μου, δίνω ρεύμα στη συνήθεια και ακολουθώ την κίνησή του ώστε να μην χάνεται αυτό το πως να το πω μετωπικό; οκ μετωπικό: όταν πάει αριστερά στρέφω το κεφάλι δεξιά, όταν πάει δεξιά στρέφω το κεφάλι αριστερά, μετά από λίγο συνειδητοποιώ ότι ο ρυθμός του είναι στη χέρα στο χέρι στο χεράκι μου οπότε ξεκινώ να αλλάζω ταχύτητες για αρκετή ώρα, κάποια στιγμή ενώ έχω καταλήξει στη θέση 2 και εκείνος επανέρχεται στο κέντρο, πιέζω απότομα τον επιλογέα κίνησης για να σταθεροποιηθεί, πραγματικά σταθεροποιείται αλλά το παραβλέπω συνεχίζοντας την κίνηση του κεφαλιού μου αρχικά με την ίδια λογική, ύστερα από λίγο με άλλη, ε πιο μετά με άλλες, πλέον ο αέρας που δεν σταματά να στέλνει με βρίσκει σε διαφορετικά σημεία, πω αλήθεια τώρα νιώθω καλύτερα στο ναι ναι δεν ακολουθώ τον παλμό του και συνηθίζω στην ιδέα ενός δικού μου ούι ολοδικού μου ούο τέτοιου παλμού, εκείνος δείχνει να σφίγγεται σα να θέλει οπωσδήποτε να απελευθερωθεί, σφίγγομαι και εγώ νιώθοντας παντοδύναμος και ελάχιστα κάκας, δεν του δίνω τη χαρά τουλάχιστον όχι ακόμα αν και σκέφτομαι ότι ναι ρεε και με την προηγούμενη συνθήκη πάλι είχα τη δυνατότητα μιας κάποιας ελεύθερης κίνησης χωρίς βέβαια την ίδια επωφελία (κατά το απασχολία όπως λέει η Γεωργία), λοιπόν ναι τα σκέφτομαι όλα αυτά σταματώ κάθε κίνησή μου, τον βλέπω να τραντάζεται και να τραντάζεται, αλλάζω σε θέση 1 ηρεμεί λίγο αλλά συνεχίζει να τραντάζεται, αφηνώ λίγα δευτερόλεπτα να περάσουν, ξανά στη θέση 2 και τάαακ στη θέση 3, όου μοιάζει κάτι σα να κορυφώνεται κάποιος κάτι κορυφώνεται κάτι έρχεται θα έρθει έρχεται, η φτερωτή μέσα απ΄το κάλλυμα περιστρέφεται με μανία γύρω απ΄το παξιμάδι στερέωσής της και το ίδιο το μπροστινό(και οκ λίιγο το πίσω) προστατευτικό κάλλυμα μοιάζει έτοιμο να σπάσει και να κρεμαστεί στο πλαστικό του περίβλημα ή να πέσει κάτω, σκέφτομαι ότι δεν αξίζει να βασανίζεται έτσι οπότε πιέζω τη θέση 0, τελειώνει, ηρεμεί σταθερά αλλά όχι αργά, άμεσα αποσυνδέω το καλώδιο του απ΄τη θέση πρίζα και αποσυνδέομαι απ΄τη θέση ζω υπό του ρυθμού σμτου, σηκώνομαι απ'τη θέση καρέκλα και περπατάω προς τη θέση κουζίνα, φθάνω στη θέση ψύγειο, ανοίγω τη θέση κατάψυξη, πιάνω τη θέση σκληρή παγοθήκη σιλικόνης χωρίς να την τοποθετήσω εκτός, παίρνω ένα παγάκι αφού πεταχτούν άλλα τρία τέσσερα σε διάφορες κατευθύνσεις εντός και εκτός (και αφού χάσω ισορροπία όταν πατήσω κάποιο από αυτά), το τρίβω έτσι λιγάκι στο πρόσωπο, ύστερα το αφήνω να λιώσει στην παλάμη μέχρι να σχηματιστεί λιμνούλα και να βουτήξω, όρθιος καρφί ή καλύτερα ναι μπόμπα, μέσα της

dance with me to the end of love chords

συναντηθήκαμε τυχαία για σένα-τυχερά για μένα στον πως να το πω προθάλαμο ναι οκ στον προθάλαμο τουαλέτας ο οποίος είχε μέγεθος ασανσέρ ταμπέλας χωρητικότητας όχι πάνω από δυο άτομα (καλά ντάξει υπερβολή), η πρώτη σου κίνηση (και υποθέτω σε θέση προτεραιότητας απ΄την στιγμή που πατήσαμε το ίδιο πλακάκι) ήταν να σπάσει αυτή η μετωπική λερναίας ύδρας και λερναίας ύδρας άμεσα αναίμακτα και χωρίς ήχο οπότε γύρισες κεφάλι και σώμα απότομα αν κι λίγο άτσαλα  με αποτέλεσμα να φάω λίγο απ΄τα μαλλιά σου (μια χαρά το ίδιο σαμπουάν ακόμα και γαμώ), φυσικά όπως συνηθίζεται σε τέτοιους χώρους, υπήρχε καθρέφτης, έτσι άθελά σου αναπτύχθηκε για μισό δευτερόλεπτο η δεύτερη οπτική μετωπική ή σκέτο μεταμετωπική όπως θα έλεγε ο παλιός μου φίλος ανδρέας μπρίγκ (γεια σου ανδρέα γεια σου σταύρο), στο διάστημα αυτό κατάφερα δηλαδή πρόλαβα να κάνω γκριμάτσα δηλαδή την γκριμάτσα εκείνη που είναι κάπως κλειστό στιγμιαίο χαμόγελο σαν γεια [με υπόγειο στόχο (οκ υποσυνείδητο; ό,τι θες) να γίνει  παρεστιγμένο και ανοιχτό] αλλά όπως άφησα να εννοηθεί και πριν, η διάρκεια ήταν ελάχιστη, τα μάτια σου  κέντραραν στη βρύση που άνοιξες και ταυτόχρονα  χωρίς να χάσεις άλλο χρόνο έσκυψες, έσκυψες κι άλλο και ξέρασες, θεώρησα σωστό να σου κρατήσω τα μαλλιά αριστερά δεξιά πίσω απ΄τα αυτιά γιατί μου'ρθε στο μυαλό τότε εφηβεία προεφηβεία που είχα βγάλει τις αμυγδαλές και διατηρούσα(είχα ήθελα να βάλω αντί για διατηρούσα αλλά είχα βάλει πάλι είχα μέσα στην πρόταση και είπα να μην το επαναλάβω) διατηρούσα λοιπόν τρελό τρελλλέ καρεδάκι καρέ, ανακατεύτηκα κάποια φάση, πετάχτηκα να κάνω εμετό και οι γονείς μου στάθηκαν αριστερά δεξιά με ένα χέρι ο καθένας και κράτησαν τα τσουλούφια ώστε να μην τα λερώσω, έτσι έγινε λοιπόν, σε βοήθησα άρα ένιωσες ότι πρέπει να πεις ευχαριστώ και το είπες, χαμογέλασα σε στυλ τσίκι τσίκι, έγνεψα τίποτα τίποτα σιγά-καλά είσαι; ψιθύρισες ναι ναι οκ καλά είμαι οκ και η τρίτη μετωπική ήταν στο παρών παρούσα, έπαιξε μια αμηχανία αμιλία αμέσως μετά ναι και θα μπορούσα να πω κάτι του στυλ χαριτωμένο χαριτωμένος αλλά σκέφτηκα ότι αν το πω θα ξεράσω πάνω μου επομένως για να μην κατουρηθώ και πάνω μου στράφηκα χωρίς να γυρίσω φάτσα προς την πόρτα που οδηγούσε στην λεκάνη και ήταν κλειστή απ΄την στιγμή που μπήκαμε, χτυπησα, η φωνή που ακούστηκε είπε καλά το πας και κατάλαβα ότι ήμουν ήδη μέσα

αφρότητα

ξεκινά σχεδόν σαν τέλος καυτότητας δηλαδή πρωί στο ρολόι, νύχτα στο δρόμο, φως φωτάκι φορτιστή στο πάτωμα, σκοτάδι στο δωμάτιο, όραση δίχως αξεσουάρ νυχτερινής όρασης, ακρόαση συνομιλίας απορριμματοφόρου και κάδων, γεύση οδοντόκρεμα, μυρωδιά μαξιλάρι άνθη σπέρμα τριανταφυλλιάς, βυθίζεσαι, σε λίγο κοιμάσαι, σε λίγο ξυπνάς, ξυπνάς ξανά στο δεν ξεκουράζεσαι, τεντώνεσαι στο μουρμουράς μα δεν υποφέρεσαι, σηκώνεσαι με το πω σκατάα, ντύνεσαι παρέα με το γάμησε τα γάμησε τα, μπισκοτάκι δημητριακών με νιφάδες βρώμης και μέλι μπαίνει στο στόμα, έλα έλα άλλο ένα-πω μαλλλάκα είναι ότι καλύτερο, καφές μπαίνει στην παρένθεση ελλείψει κούπας καθαρής, αναζήτηση κλειδιών με τη βοήθεια μαγνητικής αναπάντητης από παλιό μπρελόκ το οποίο είχε αφήσει για καλή σου τύχη έναν από τους κρίκους του πάνω στο καινούργιο, ωραία ωραία, αα ω τελικά είχαν πέσει μέσα στο τρίτο συρτάρι της κουζίνας πλάι/ανάμεσα σε: κάτι λαστιχάκια, ένα ενυδατικό στικ χειλιών με γεύση βουτυροκακάο, έναν ξεπερασμένο λευκό ατμοποιητη, ένα κουτί συνδετήρες, μια παναγίτσα και ένα διαφημιστικό διαστημικό προφυλακτικό, μα καλά πως έγινε αυτό, όπως και να'χει ξεκλειδώνεις, το χαλάκι για άλλη μια φορά ευτυχώς ευτυχώς στη θέση του να λέει welcome καθώς βγαίνεις, λοιπόν βγαίνεις, κλειδώνεις, το ασανσέρ χαλασμένο αλλά θα βρίσεις στην επιστροφή μιας και τώρα είναι το εύκολο, όου καθώς κατεβαίνεις παρατηρείς ότι κάπως δυσκολεύει γιατί  πρέπει να κάνεις άλμα πάνω από δύο τρεις σακουλίτσες σκουπιδιών και κάτω από δύο καλημέρα, τελικά φτάνεις στο ισόγειο, η είσοδος ανοιχτή για να καθρεπτίζεται ο καθρέφτης στην modular μπουτονιέρα θυροτηλέφωνο στα πλάγια και στον κατουρλί τοίχο στα ευθεία, έξοδος στην πιλοτή, παίρνεις μια βαθιά καθαρή ανάσα τού ελλάδα είναι η μόνη αθήνα και συνεχίζεις στο δρόμο, περπατάς και κοινοποιείς -ενώ περπατάς- την κατάσταση σου σε τοίχο δημοτικού σχολείου απέναντι που γράφει πάνω πάνω: παπάαρι παπαράκο πες μας τη γνώμη σου για την ιδιωτική θέαση και πρόσβαση παπαρίκο, φτάνεις μπροστά σε βιτρίνα ειδών υγιεινής την κοιτάς και βρίσκεις το ιδανικό κάτοπτρο, εκείνη χαίρεται με τη διατύπωση οπότε σχολιάζει eisai gamatos για να σε ευχαριστήσει, πίσω φαίνεται δηλαδή fainetai η λεωφόρος η οποία θα φέρει το τρόλεϊ σε ένα έξυπνο λεπτό, οπότε χαιρετάς και γυρνάς πλάτη στην βιτρίνα, αντί για τρόλεϊ έρχεται πρώτα λεωφορείο αλλά ντάξει δεν πειράζει, εισέρχεσαι